הצהרת אחד במאי 2015

العربية بعد العبرية

“כוח לעובדים”, שנוסד במאי 2007, מציין בימים אלו 8 שנות פעילות. כיום, באחד במאי 2015, מונה “כוח לעובדים” כ 12,000 חברות וחברים ומייצג למעלה מ-20,000 עובדים ועובדות: במפעלים, בענף הבניין, בתחבורה הציבורית, בבנקאות, בתחומי הרווחה והבריאות, בחינוך הגבוה, התיכוני, היסודי ובגיל הרך, בשרותי תרבות ובעמותות לשינוי חברתי; עובדי קבלן, עובדי שירותים מופרטים, ועובדים המתאגדים למנוע הפרטה והרס של שירותים ציבוריים עליהם הם מופקדים; מובטלים ופנסיונרים; יהודים וערבים; נשים וגברים; חילונים, חרדים, מסורתיים ודתיים, אזרחי ישראל וחסרי אזרחות ישראלית. “כוח לעובדים” הוא נכון לשנת 2015 הארגון הגדול ביותר בארץ בתחום התחבורה הציבורית המופרטת, בתחום המכללות המתוקצבות ובתחומים נוספים.

“כוח לעובדים” מעצם מהותו ניצב בחזית המאבק בקפיטליזם בישראל, המייצר פערים בלתי נתפשים בין עושר קיצוני לעוני מחפיר. קפיטליזם שפירושו ניצול כלכלי של הרבים על ידי מעטים, באמצעות מערכת כלכלית ופוליטית המשמרת את כוחם של אותם מעטים. אלו אליטת בעלי הון גדולים, ושותפיהם בממשלה ובכנסת. בכלכלה הישראלית מי שנושא באמת בנטל – העובדות והעובדים בשירותים ובתעשייה – נאלצים להסתפק בשכר נמוך שאינו מתעדכן, במדינת רווחה מתפוררת ובתנאים סוציאליים מועטים או לא קיימים. זאת שעה שמן הצדק היה שהעובדים הם שישלטו בכלל “פירות הייצור” ויביאו לחלוקתם השווה וההוגנת לכלל החברה הישראלית.

ישראל היא כלכלה של שכר נמוך. השכר החציוני בישראל נמוך מ-7,000 ש”ח לחודש ושכר המינימום בישראל, עודנו נמוך יחסית ואבסולוטית. כאמור, המאבק למען העלאתו של שכר המינימום הביא להישג חשוב אולם שכר המינימום עודנו רחוק מהיעד, עודנו לא מאפשר קיום בכבוד, והמאבק לכן לא תם. “כוח לעובדים” ממשיך לדרוש את העלאת שכר המינימום ל-30 ₪ לשעה לפחות, כולל הצמדה למדד ולעלייה בתוצר לנפש. בנוסף ממשיך כוח לעובדים במאבקי שכר רחבים שמטרתם העלאת השכר המינימאלי בענפים ומקצועות שהשכר נמוך ושהניצול בהם עמוק במיוחד. במסגרת זו ימשיך גם השנה “כוח לעובדים” את המאבק על שכר הנהגים בתחבורה הציבורית. למעלה מ 2,500 נהגי התחבורה הציבורית המאוגדים ומיוצגים במסגרת “כוח לעובדים”, לא ישלימו לאורך זמן עם שכר נמוך. אנו חותרים להעלאת שכר הנהג לפחות לשיעור היחסי הקיים במרבית  ארצות אירופה, הווה אומר שכר שעה מינימאלי הקרוב ל 40 ₪. “כוח לעובדים” ימשיך במקביל לנהל מאבקים דומים גם בענף העבודה עם “הגיל הרך”, בשירותים המופרטים ועוד.

השנה הקרובה, תהיה ב’כוח לעובדים’ שנת ההעסקה הישירה. השנה נציב זרקור על תחלואי “ההעסקה העקיפה”, כלומר העסקה באמצעות “חברות קבלן” ו”חברות כוח אדם”. כמי שמובילים את איגוד עובדי הקבלן במגוון ענפים, אנו חווים יום-יום את התנערות המעסיק האמיתי, לרוב המדינה או מוסד ציבורי, מתנאי שכרם ועבודתם של עובדי הקבלן. אנו פועלים נגד המעסיקים שמנסים לחגוג על גבם של עובדים מוחלשים אלו. אנו קוראים ל”העסקה ישירה” של כלל עובדי הקבלן במגזר הציבורי, בדגש על תחומי השמירה, ניקיון, חינוך ורווחה.

העסקה ישירה והגנה על הוועדים של עובדי הקבלן ועל הישגיהם, היא הפתרון הנכון ביותר. אנו נמשיך לאגד עובדי קבלן בכל האמצעים העומדים לרשותנו, ונוביל מאבקים ישירות מול המעסיקים בפועל, עד שנגיע להעסקה ישירה ומכבדת.

השנה, “כוח לעובדים” קורא גם להרחבת זכות השביתה וההתארגנות בישראל. זכות השביתה בישראל מוגבלת באופנים רבים והיא צרה ומצומצמת בהשוואה לארצות סקנדינביה ולארצות רבות נוספות. בישראל קיימות הגבלות קשות מאוד על הזכות לקיים שביתות סולידריות, וקיים סף התאגדות גבוה מידי בשביל לקבל זכות ראשונית לשביתה ולמו”מ קיבוצי, (תנאי “היציגות”), ומגבלות נוספות שאינן תואמות את אמנות ארגון העבודה העולמי ואת הסטנדרטים במדינות שכן מכבדות זכויות עובדים.

העובדים והעובדות בישראל מתעוררים ופועלים כדי לתת לקולם משקל מכריע בקביעת גמול עבודתם, תנאיה, אופייה, וכלל הנושאים הקובעים את אורח חיינו, איכותם ואת עתידנו ועתיד משפחותינו. יש מי שהתעוררות דמוקרטית זו אינה לרוחו. התנגדויות כאלה מגיעות משכבת בעלי ההון והבכירים הקשורים אליהם בקשרי “הון־שלטון”, שכבה המתרעמת למעשה על הערעור על “זכות האדונים” שלה לנהל את המדינה אך ורק לטובתה היא. לכן על העובדים והעובדות בישראל לעמוד על המשמר, להגן ולהיאבק על זכויותינו, ולבוא חשבון פוליטי עם ממשלות הפוגעות בזכויות עובדים ובעבודה המאורגנת בישראל.

ישראל 2015 עודנה מקום שבו עובדים זרים נרדפים על ידי רשויות המדינה, שעה שקבלני כוח האדם שהביאו אותם ממשיכים להתעשר מעושק מחליפיהם. מקום בו ערבים, נשים, ותושבי הפריפריה ממשיכים להיות מופלים בשכרם, בתנאי עבודתם, בחינוך, בבריאות ובתשתיות ציבוריות. מקום בו במקומות עבודה רבים קיים טרור תעסוקתי כלפי מי שמנסה להתאגד ולהיאבק על זכויותיו הקולקטיביות.

האחד במאי, חג הפועלים הבינלאומי, הוכרז לפני למעלה מ־120 שנה, בעקבות מאבקי עובדים בקנדה ובארצות הברית להגבלת מספר שעות יום העבודה, מאבקים שבהם עשרות מפגינים מבין הפועלים נרצחו בידי המשטרה, אך כתוצאה ממאבקים אלו, הביאו ארגוני העובדים לגיבוש מדינת הרווחה המודרנית.

“לכן האחד במאי הוא המועד לשוב ולציין כי “כוח לעובדים” ימשיך לפעול למען חברה בלי עליונים מורמים מעם ותחתונים שאיש אינו סופר אותם. לפעול תוך חתירה לחברה ללא גזענות, ללא דיכוי וללא אפליה מכל סוג ועל כל רקע – מין ומגדר, מוצא, לאומיות או אזרחות, למען שוויון בין כל בנות ובני האדם ובמטרה להוביל בסופו של דבר לחברה ללא מנצלים וללא מנוצלים!

تعلن “قوة للعمال”، التي تأسست في أيار 2007، هذه الأيام عن مرور 8 سنوات على بدء نشاطها. اليوم، في الأول من أيار 2015، ستضم “قوة للعمال” قرابة 12,000 عضوًا وتمثل أكثر من 20,000 عامل وعاملة: في المصانع، في قطاعات البناء، المواصلات العامة، الخدمات المصرفية، الرفاه الاجتماعي والصحة، التربية والتعليم العالي، التعليم الإعدادي، الابتدائي والطفولة المبكرة، الخدمات الثقافية وجمعيات التغيير الاجتماعي؛ العمال المتعاقدين، عمال الخدمات المخصخصة، والعمال المتحدين من أجل منع الخصخصة وتدمير الخدمات العامة التي يعتبرون مسؤولين عنها؛ العاطلين عن العمل والمتقاعدين؛ اليهود والعرب؛ النساء والرجال؛ العلمانيين؛ الحريديم، المحافظين والمتدينين، مواطني دولة إسرائيل وغير المواطنين. حتى عام 2015، تعتبَر “قوة للعمال” المنظمة الأكبر في البلاد في قطاع المواصلات العامة المخصخصة، قطاع الكليات المموَّلة ومجالات أخرى.

تقف “قوة للعمال” في جبهة النضال ضد الرأسمالية في إسرائيل – الأمر الذي يؤدي إلى فجوات لا تصدَّق بين الثراء المفرط وبين الفقر الشديد. الرأسمالية التي تعني الاستغلال الاقتصادي للأكثرية من قِبل الأقلية، وذلك بواسطة جهاز اقتصادي وسياسي يحافظ على قوة تلك الأقلية. إنها نخبة من أصحاب رؤوس الأموال الكبار، وشركائهم في الحكومة والكنيست. في الاقتصاد الإسرائيلي، ومن يتحمل الأعباء فعلًا – العمال والعاملات في الخدمات وفي الصناعة – مضطرون للاكتفاء براتب قليل لا يزيد، في دولة ينهار تنهار فيها منظومة الرفاه وفي ظروف اجتماعية صعبة جدا. لقد آن الأوان لكي يسيطر العمال على مجمل “ثمرات الإنتاج” ويوزعونها بشكل متساوٍ وعادل على كافة أجزاء المجتمع الإسرائيلي.

يسود إسرائيل اقتصاد الأجر المنخفض. الراتب المتوسط في إسرائيل أقل من 7،000 ش.ج في الشهر، والراتب الأدنى في إسرائيل ما زال منخفضًا نسبيًا وبشكل مطلق. كما ذكر، فقد أدّى النضال من أجل رفع الراتب الأدنى إلى تحقيق إنجاز مهم، إلا أن الراتب الأدنى ما زال بعيدًا عن الهدف المنشود، ولا يوفر بعد مستوى العيش الكريم، لهذا لا يزال النضال متواصلا. تستمر “قوة للعمال” في المطالبة برفع الراتب الأدنى إلى 30 ش.ج للساعة على الأقل، ويشمل ذلك ربط الأجر بمؤشر غلاء المعيشة وبزيادة الناتج للفرد. بالإضافة إلى ذلك، تستمر “قوة للعمال” في خوض نضالات واسعة النطاق بشأن الراتب والتي تهدف إلى رفع الراتب الأدنى في المجالات والمهن التي يعتبَر فيها الراتب منخفضًا والاستغلال كبيرًا. في هذا الإطار، ستستمر “قوة للعمال” هذا العام في النضال بشأن راتب السائقين في المواصلات العامة. أكثر من 2,500 سائق في المواصلات العامة والذين تم توحيدهم وتمثيلهم من قِبل “قوة للعمال”، لن يرضوا بهذا الراتب المنخفض لفترة طويلة. نحن نهدف إلى رفع راتب السائق إلى المستوى النسبي القائم في معظم الدول الأوروبية على الأقل، أي أن الراتب الأدنى سيصبح قريبًا من 40 ش.ج. ستستمر “قوة للعمال” في الوقت نفسه في خوض نضالات مشابهة أيضًا في قطاع رعاية “الطفولة المبكرة”، في الخدمات المخصخصة وغيرها.

سيكون العام القريب في “قوة للعمال” عام التشغيل المباشر. في هذا العام، سنسلط الضوء على معضلة “التشغيل غير المباشر”، أي التشغيل من خلال “شركات مقاول” و”شركات القوى البشرية”. كمنظمة تقود اتحاد عُمال المقاول في العديد من المجالات، نلاحظ بشكل يومي تهرّب المشغل الحقيقي، غالبًا الدولة أو مؤسسة عمومية، من الالتزام بشروط رواتب وعمل عُمال المُقاول. نحن نعمل ضد المشغلين الذين يحاولون استغلال أولئك العمال الضعفاء. نحن ندعو إلى “التشغيل المباشر” لمجمل عُمال المُقاول في القطاع العام بالتشديد على قطاعات الحراسة، النظافة، التربية والرفاه.

التشغيل المباشر وحماية لجان عُمال المُقاول وإنجازاتهم، هو الحل الأمثل. سنستمر في تنظيم عُمال المُقاول من خلال جميع الوسائل المتاحة لنا، وسنخوض نضالات مباشرة مع المشغلين حتى نُحقق هدف التشغيل المباشر والكريم.

في هذه العام، تدعو “قوة للعمال” إلى تعزيز الحق في الإضراب والتنظيم النقابي في إسرائيل. إن حق الإضراب في إسرائيل محدود بعدة أشكال وهو مصغّر ومقلص بالمقارنة مع الدول الاسكندنافية والعديد من الدول الأخرى. في إسرائيل، هناك قيود شديدة جدًا بما يتعلق في حق الإضرابات التضامنية، كما أن الحد الأدنى للعمال المطلوب من أجل الحصول على الحق الأولي للإضراب وللمفاوضات الجماعية، (شرط “التمثيل”)، يُعتبر حد أدنى عال وهناك وقيود أخرى لا تلائم معاهدات منظمة العمال العالمية والمقاييس الموجودة في الدول التي تحترم حقوق العمال.

العمال والعاملات في إسرائيل يستيقظون ويعملون من أجل منح صوتهم وزنًا حاسمًا في تحديد الأجر مقابل عملهم، شروطه، ميزاته، ولجميع المواضيع التي تصيغ نمط حياتنا، جودتها ومستقبلنا ومستقبل عائلاتنا. هناك من لا تناسبه هذه اليقظة الديمقراطية. تصدر هذه المعارضة من أصحاب رؤوس الأموال والموظفين الكبار الذين تربطهم بها علاقة “رأس المال- السلطة”، إنها الشريحة التي تعارض أي زعزعة لـ “حق الأسياد” الذي تتمتع به لإدارة الدولة لمصلحتها هي فقط. لذلك، يتوجب على العمال والعاملات في إسرائيل الوقوف في المرصاد من أجل حماية حقوقنا، ومحاسبة الحكومات التي تمسّ بحقوق العمال وبالعمل المنتظم في إسرائيل.

ما زالت إسرائيل في عام 2015 مكانًا تلاحق فيه السلطات الحكومة العمال الأجانب، ويستمر مقاولو القوى البشرية الذين جلبوهم في زيادة ثروتهم بسبب استغلال مبدّليهم. مكان يتم فيه تمييز العرب، النساء وسكان الضواحي من حيث راتبهم وشروط عملهم، من حيث التربية، الصحة والبنى التحتية العمومية. مكان يسود في العديد من أماكن العمل فيه إرهاب تشغيلي تجاه من يحاولون الاتحاد وخوض النزاع بشأن حقوقهم الجماعية.

تم الإعلان عن الأول من أيار، عيد العمال العالمي، قبل أكثر من 120 عامًا جراء نزاعات العمال في كندا وفي الولايات المتحدة من أجل تحديد عدد ساعات العمل اليومية، حيث قتل عشرات المتظاهرين من العمال من قِبل الشرطة، ولكن نتيجة هذه النزاعات توصّلت منظمات العمال إلى بلورة دولة الرفاه الحديثة.

“لذلك، فإن الأول من أيار هو الموعد لنعود ونذكر أن “قوة للعمال” ستستمر في العمل لصالح مجتمع خالٍ من الأسياد الذي يسيطرون على الضعفاء ولا يحسبون لهم أي حساب. ستستمر في العمل بهدف التوصل إلى مجتمع خالٍ العنصرية، بدون قمع وبدون تمييز من أي نوع وعلى أي خلفية – الجنس والنوع، الأصل، القومية أو المواطنة -وذلك من أجل خلق المساواة بين جميع البشر وبهدف التوصل في نهاية الأمر إلى مجتمع بدون مستغِلين أو مستغَلين!”



חדשות מהמטות והסניפים

איגוד המנופאים הארצי

תוצאות הבחירות להנהגת ונציגות איגוד המנופאים

ביה"ס הדמוקרטי בקרית אונו

עקרונות מנחים עבור ועד העובדות של ביה”ס

התארגנות עובדי תיאטרון הקאמרי

ההתארגנות בכוח לעובדים צוברת תאוצה. אנחנו כבר כמעט שם

התארגנות העובדים בהוט

הנחיות לחזרה משביתה

סניף מורי ביה"ס הפתוח-הדמוקרטי ביפו

לאחר משא ומתן ארוך, נאלצנו להכריז על סכסוך עבודה בבית הספר ביום חמישי שעבר 1.5.14

סניף עובדות אג'נדה

אג’נדה לא נסגרת أجندة لن تُغلق

סניף עובדי רכבת ישראל

מכתב משי כהן לאבי אדרי לגבי היצמדות למסמך ההבנות

איגוד עובדי המכללה האקדמית תל-אביב-יפו

פוסט אישי מאת ד”ר אדוארדו שילמן מבי”ס מדעי ההתנהגות במכללה

סניף נשי חרות

עוד ניצחון ל”ביחד” שלנו

איגוד עובדי בית אקשטיין

איגרת לעובדי בית אקשטיין

סניף עובדי ביה"ס הדמוקרטי הוד השרון

שמחים לבשר: חתמנו על הסכם קיבוצי ב 4.1.14

סניף עובדי עמותת אתגרים

הכרזת סכסוך עבודה באתגרים

בלוג עובדי הבית של תמר

‏סיום השביתה – 16.3.2012

סניף עובדי חיפה כימיקלים צפון

תוצאות הבחירות לועד ולאסיפת הנציגים הארצית

סניף איגוד המורות והמנחות של תכנית היל"ה

הוכרז סכסוך עבודה בתכנית היל”ה

איגוד עובדי חסות הנוער

עדכון מאיגוד החסות – אפריל 2015

סניף עובדי עמותות שכטר

נחתם הסכם קיבוצי – חוזרים לעבודה ביום ראשון

סניף עובדי מרכזי מתדון

עובדי המרכזים אישרו ברוב גורף את ההסכם הקיבוצי !

סניף עובדי האגודה לזכויות האזרח בישראל

סניף עובדי האגודה לזכויות האזרח בישראל

סניף עובדי מפעל אקרשטיין - ירוחם

בחירות לוועד המפעל

סניף עובדי הקרן החדשה לישראל ושתיל

סניף עובדי הקרן החדשה לישראל ושתי”ל

סניף עובדי סינמטק ירושלים

אודות סניף עובדי סינמטק ירושלים

הסניף הכללי

בחירות 2015

סניף עובדי אוניברסיטת בן-גוריון

ארועי התקופה האחרונה

איגוד מטפלות המשפחתונים

דרוש: רכז/ת סניפי המשפחתונים באזור מרכז

איגוד עובדי/ות כללית רפואה משלימה

החלטת השופט לובוצקי

סניף עובדי האוניברסיטה הפתוחה

פנקס הבוחרים, נכון לתאריך 16.11.2011

רשימת כל הסניפים | עוד חדשות מהסניפים
אתר כוח לעובדים נבנה בפלטפורמת WordPress MU | כל התכנים באתר מוגנים ברישיון Creative Commons
הקמה: יוחאי עילם , חנית כהן | עיצוב: רונן אידלמן הפקה: נעה נוצני | ניהול: כרמל נטע| ייעוץ: עידו פישמן